صلح با طالبان با چی قیمت

نویسنده: سهراب ”واحدی“ فعال جامعه مدنی

مردم افغانستان نسبت به هر کشور و مردمان دیگر از جنگ خسته اند، در جنگ دیگران بود که مردم افغانستان قربانی دادند و وطن شان ویران شد
معضل افغانستان باید در یک توافق جامع و اجماع معقول و سازنده منطقهیی حل گردد. جنگ افغانستان را نمی توان یک مشکل داخلی دانست معضل این کشور با رقابتهای جهانی و منطقهیی گره خورده است. به همین دلیل است که روزی طالبان از اسلام اباد ٬ روز دیگر از تهران و ابوظبی ٬ زمانی هم از جده و بیجنگ و روزی هم از مسکو واشنگتن سر بیرون می اورند و عظمت طلبی می کنند. مردم افغانستان از هر طرح صلح؛ که بتواند رفاه و آرامش را به کشور ارمغان دهد میپذیرند و از آن استقبال میکنند مگر طرحهای عقبگرا نمیتواند. حفظ دستاورد های هژده سال گذشته به شمول قانون اساسی برای ما یک امرحتمی است رعایت قانون اساسی یک خط سرخ در هر نوع نشست و گفتوگو است که عدول از آن پذیرفتنی نیست. در حالیکه این قانون انتقال قدرت را از مسیر آرای مردم موجه میداند و مردم ما به توافق های مقطعی و زود گذر تن نخواهند داد .

اگر ما صلحی را خلاف دستاوردهای 18 سال گذشته بپذیریم قطعاً این یک صلح منفی خواهد بود، زیرا ما قربانی کردن منافع ملی و تغییر در ساختار کنونی را به نفع مردم افغانستان نمیدانیم. ارزش های چون قانون اساسی، دموکراسی، آزادی بیان، حقوق زنان و منافع ملی قابل معامله نیست و مردم افغانستان هرگز چنین صلحی را نمیپذیرند.
ما خواهان صلح، امنیت و اصلاح قانون اساسی کشور هستیم اما با در نظرداشت منافع ملی نه اینکه طالبان با افراط گرایی بالایی ملت ما دو باره حاکم شده و ظلم کند. طالبان و ارزش های دموکراسی را نادیده بگیرند.

متاسفانه در سالهای اخیر استراتیژی جنگ و صلح در افغانستان به گونه مبهم و ناروشن طرح و پیگیری شده است. این مسئله باعث شده است که در بسیاری موارد، خط کشی و مرز بندی روشنی میان دوست و دشمن ازبین برود. پیامدهای این ابهامات را برای مردم افغانستان فاجعهبار ارزیابی میکنم.

در روند صلح تأکید بیشتر روی حمایت از کرامت انسانی، رعایت حقوق اساسی شهروندان و مخصوصا حقوق زنان و همچنان تامین عدالت در جامعه که از اصول بنیادین است ، صورت بگیرد.

نقدی بر دوگانگی تاریخ نویسان در مورد امیر حبیب الله کلکانی...