روز جهانی معلم گرامی باد

سرمقاله:

روز جهانی معلم مبارک باد

سیزدهم ماه میزان هر سال روز معلم نامیده شده است. در این روز همۀ مردم کشورمان مقام معلم را گرامی می دارند و بر معلم و کوشش های سازندۀ او ارج می گذارند.

مقام معلم در نظر مردم کشور ما آن قدر والا بود و میباشد که همه کس را شایستۀ چنین مقامی نمی دانیم. پیش از اینکه مردمان کشور ما به دین مشرف شوند، معلمان را از میان بزرگان و برجستگانی بر می گزیدند. که به پاکی و راستی و درستی و دانش و پرهیزگاری زبانزد همه بودند. چنین معلمانی را همۀ مردم بزرگ و گرامی می شمردند. پس از آنکه اسلام آوردیم، مقام معلم را گرامی تر از قبل داشتیم، زیرا اسلام دین دانش و پرهیزگاری است و نادانی و ناپاکی در نظر مسلمان مردود و منفور است.

از میان قشرهای مختلف هر جامعه، معلمان در تعیین سرنوشت ملت خویش نقش مهمتری بر عهده دارند. زیرا معلمان کسوت رهبری عقول و افکار جوانان و نوجوانان را بر تن دارند و همین جوانان اند که زنان و مردان آینده کشور خواهند شد. بنابراین، معلم می تواند با تعلیمات و تلقینات خویش مدینه ای فاضله، با مردمی آراسته به فضایل اخلاقی و سجایای عالی، پدید آورد. از این روست که هیچ شغلی را با شغل معلمی مقایسه نتوان کرد و هیچ وظیفه ای سنگین تر از وظیفه معلم نیست.

وظیفۀ مهم معلم در انجام دادن دو خدمت خلاصه می شود : آموزش و پرورش.

معلم، در آموزش، تجارب و کشفیات و نتیجۀ تحقیقات و تبعات و کاوش ها و پژوهش های گذشتگان را به نسل بعد منتقل می کند، تا نسل بعد نیز چیزی بر آن مزید کند و به نسل پس از خود بسپارد. در واقع، اگر معلمان نمی بودند، قافلۀ تمدن از پیشرفت می ایستاد و بشر بدین درجه از تعالی و پیشرفت نمی رسید.

اما پرورش، دشوارتر از آموزش است و کاری است در حد کار انبیا و اولیا و مُنجیان عالم بشریت. اگر معلم آموزش را با پرورش توأم کند، و همچنان که از کشف مـجهولات سخن می گوید به تهذیب اخلاق و تصفیۀ روح و اصلاح اعمال و صفات شاگردان خویش همت گمارد، به نتیجۀ مطلوب خواهد رسید.

در روزگار گذشته کسی را معلم می دانستند که دانش و حکمت فوق العاده داشته و مردم نیز سعی بیشتر مبذول می داشتند تا در حلقۀ درس او حاضر شده به گفته هایش گوش فرا دهند. در زمان قدیم معلمان گروه متشکلی نبودند و کسی بر کار آنها و آنچه تعلیم می دادند نظارت نداشت. اما این موضوع درست است که معلمان مکرر به جهت عقائدی که اظهار می داشتند مورد تنبیه قرار می گرفتند. سقراط به مرگ محکوم شد و افلاطون به زندان افتاد، لیکن این وقایع مانع اشاعۀ عقاید آنان نگردید، انسانی که ذاتاً و بالقوه معلم باشد، دوست دارد از طریق کتاب هایش زنده بماند و به بقای جسمانی علاقه ای ندارد.

نقدی بر دوگانگی تاریخ نویسان در مورد امیر حبیب الله کلکانی...